ลูกฉัน...ปอดอักเสบ!

          เมื่อตอนแรกเกิดต้นกล้าต้องอยู่ในห้องบริบาลทารกหลังจากออกมาให้แม่ได้ชื่นชมอยู่เพียงไม่นาน ถ้าจะนับไปแล้ว สักชั่วโมงเห็นจะได้ ก็ต้องเข้าไปอยู่ในห้องบริบาลทารก อยู่กับพยาบาลและเด็กตัวแดงๆ ที่เพิ่งคลอดหลายสิบคน

          เมื่อแรกคลอดนั้น แม่ต้องผ่าคลอดเพราะน้ำคร่ำเดินก่อนที่ปากมดลูกจะเปิด และน้องก็อยู่ในสภาพที่เอาหัวลงแต่เอียง ไม่อยู่ตรงๆ ทำให้พยาบาลที่ดูแลต้องแจ้งคุณหมอไปว่าต้องผ่าตัดออก เพราะถ้าให้ยาเร่งคลอดอาจจะคลอดเองไม่ได้ ต้องผ่าตัดอยู่ดี

          ตอนนั้น เป็นช่วงเวลาที่ทรมานมาก เพราะต้องรอคุณหมอตั้งแต่ตีสอง แล้วไปผ่าตัดเอาตอน 8 โมงเช้า พยาบาลที่มาดูแลบอกว่าให้แม่ระวัง อย่าขยับตัวมาก เพราะน้ำคร่ำจะออกมามาก และจากสภาพที่น้องอยู่ในท้องแบบเอียงๆ รกอาจจะไหลมาอุด ทำให้เด็กขาดอากาศหายใจได้

          เอาล่ะสิ..ทีนี้ด้วยความว่ากลัวว่าลูกจะเป็นอะไร แม่คนนี้ก็นอนตัวแข็ง เกร็งไปทั้งตัว จนหลังชาไปหมด ได้แต่ภาวนาให้หมอมาถึงเร็วๆ นอนก็นอนไม่หลับ กลัวก็กลัว พอพยาบาลเอาเครื่องฟังเสียงหัวใจของน้องมาเสียบเพื่อเช็ค แม่ก็ตะแคงหูฟังอย่างตั้งใจว่าลูกหัวใจเต้นเป็นปรกติมั๊ย พอพยาบาลบอกว่าปกติดี แม่ก็ยิ้มได้ แล้วก็กลับไปภาวนาให้หมอมาเร็วๆใหม่ เฮ้อ!...กว่าจะเช้า พอหมอมาบอกว่าเตรียมผ่าตัด เข้าห้องผ่าตัด ดมยา หลับกลางอากาศเลย

          จากการที่น้ำเดินก่อนคลอดเป็นสาเหตุให้ต้นกล้าปอดอักเสบนิดหน่อย เลยต้องนอนโรงพยาบาล 7 วัน ตอนแรกก็ไม่รู้ แต่ตอนที่น้องนอนอยู่ แม่ได้ยินเสียงหายใจแรงผิดปกติ เลยบอกพ่อให้ไปเรียกพยาบาลมาดูที พยาบาลเลยพาไปตรวจที่ห้องบริบาล ตอนนั้นแม่ได้แต่รอ เพราะไปไหนไม่ได้ พ่อเป็นคนเดินไปเฝ้าลูก ก่อนจะกลับมาเล่าให้ฟังว่า ลูกต้องไปเข้าเครื่องช่วยหายใจ มันเป็นเครื่องที่ใช้ครอบหัวเด็กเพื่อให้ออกซิเจน แล้วไปตรวจเจอว่ามีเสมหะในคอน้อง ก็เลยตรวจปอด ไปๆมาๆ น้องเป็นปอดอักเสบนิดนึง  ไอ้นิดนึงนี่แหละ ต้นกล้าต้องโดนฉีดยาวันละ 2 ครั้ง 3 เข็ม บวกน้ำเกลือที่ต้องฉีดเข้าไปด้วย ช่วงวันแรก แม่ยังเดินไม่ได้ น้องก็เลยไม่ได้กินนม พอวันที่สองนี่แม่ลุกเลย ถ้าไม่เป็นเพราะลูก แล้วเป็นผ่าตัดธรรมดา สงสัยแม่จะยังโอดโอยไม่เลิก พอนึกถึงลูกแล้วใจมันห่วง ขอให้ได้เห็นหน้าลูกก็ยังดี

          น้องโดนเจาะเส้นเลือด มีเข็มคาไว้ฉีดยา ตอนเห็นครั้งแรก น้องนอนหลับ ไม่ร้องไห้สักนิด พ่อบอกว่าน้องไม่ร้องงอแงเลย นอนนิ่ง หลับสนิท พอแม่เดินไปหา หมอก็อนุญาตให้ให้นมน้องได้ ก็เป็นตอนบ่ายของวันที่สองแล้ว พอหมอเช็คว่าน้องไม่มีเสมหะ ก็เลยให้กินนมแม่ได้ แล้วอีกวัน ตอนที่ได้ห้องพิเศษแล้ว หมอก็อนุญาตให้มาอยู่กับแม่ได้ แต่ต้องเดินไปฉีดยาตอน 10 โมงเช้า กับตอนสามทุ่ม ทุกวัน

          แต่น้องต้นกล้ามีอาการตัวเหลืองเลยต้องส่องไฟด้วย ส่องอยู่ 1 คืน พออีกวัน หมอว่าค่าเหลืองลดลง ก็ไม่ต้องส่อง พ่อ แม่ และย่าดีใจมาก สงสารน้องตอนส่องไฟ ดูแล้วร้อนแทน ต้นกล้าไม่ยอมนอนหงาย นอนคว่ำหนีซะงั้น

          ตอนต้นกล้าเคลื่อนไหวมากๆ เส้นที่เจาะเข็มไว้มันแตก ต้องเจาะใหม่ เด็กเริ่มรู้สึกเป็น เจ็บเป็น น้องร้องไห้จ้าเลย ตอนพยาบาลเจาะเส้นเลือดตอนหลับอยู่ น้องคงตกใจ ตั้งแต่วันนั้นมา ต้นกล้าไม่ยอมนอนบนที่นอนถ้าไม่ใช่บนอกแม่ น้องจะพยายามตื่นแล้วก็งอแง แต่พอแม่อุ้มน้องจะเงียบ น้องจะตื่นตลอด หรือบางทีก็พยายามตื่น ตอนแรกแม่ก็ไม่เข้าใจว่าน้องเป็นอะไร เพราะน้องจะกินแต่นมแม่ตลอด ไม่ยอมหยุด แม่ก็เลยเริ่มสังเกตเห็นอาการของน้องว่า พอเคลิ้มๆจะหลับน้องจะเอามือมาถูหน้าถูตา ทำแบบนี้ตลอด จนคืนนั้นน้องไม่ได้นอนเลย มาหลับเอาตอนสาย น้องเป็นแบบนี้จนกลับมาบ้านเมื่อให้ยาครบ ตรวจดูว่าแข็งแรงดี ก็กลับมาอยู่บ้าน อาการของน้องก็ดีขึ้นเรื่อยๆ นอนยาวขึ้นเรื่อยๆ ไม่พยายามตื่นอีก

          ประสบการณ์ครั้งนี้ ทำให้พ่อกับแม่ห่วงเรื่องปอดน้องมากๆ พยายามดูแลให้น้องแข็งแรง ไม่เป็นหวัดมาตลอด จนน้องได้สัก 8 เดือน ถึงจะเริ่มเป็นหวัด ตอนนั้นรู้สึกว่าจะมีเด็กที่เป็นหวัดมาไอใกล้ๆน้อง แต่ต้นกล้าก็แข็งแรงมากแล้ว พ่อกับแม่ก็เลยเบาใจ